Auti Sjantje op het festival

Misschien heel raar voor sommige andere mensen met autisme, en vooral heel gek voor mensen die autisme niet goed begrijpen, maar ik hou van een goed feestje. En op een goed feestje staat de muziek hard. Dat is gek. Je houdt toch niet van harde geluiden? Hoor ik mensen denken. Dat klopt, al zijn dat ook vooral onverwachtse harde geluiden. Dit zijn prikkels die ik kies, waar ik energie van krijg. En sommige momenten werd het me alsnog teveel en dan moest ik wel even uitrusten.

Toen ik ‘jong’ was, zat ik depressief thuis met mijn gordijnen dicht. Ik heb dus erg het FOMO gevoel. Mijn man is klaar met feestjes, heeft die tijd wel gehad. Naast dat ik enorm van dansen en muziek hou merk ik ook dat mijn lichaam achteruit gaat. M’n scoliose en m’n bekken gaan het me steeds moeilijker maken als ik wil dansen of zoals op het festival veel moet staan/lopen. Het voelt alsof ik bijna geen tijd meer heb. Ook tijdens het dansen voel ik hoe stijf en krom m’n lichaam is. Verwacht dus geen hele bijzondere dansjes van me.

Toen Mason iets ouder dan een jaar was ben ik met hubby en bestie naar Dance Valley geweest. Mijn 1e Dance Valley. Voor zoveel mensen zo gewoon, voor mij een fantastische ervaring. Mensen zijn zo vrolijk, hebben een topdag. Ik had ook echt een topdag. Maar ook toen moest ik af en toe echt even m’n lichaam laten rusten, zitten waar mogelijk is. Zo merkte ik (al eerder, maar daar heel duidelijk) dat ik van de lekkere beats helemaal vrolijk werd, alsof niets me teveel is, dansen tot ik niet meer kan, lachen, toptijd. Maar zodra ik langs de hardcore tent liep begon ik me heel slecht te voelen en stond ik uiteindelijk aan de zijkant te spugen. Ik weet nog niet precies hoe ik het moet uitleggen. Maar ik kan niet tegen die muziek, tegen die trillingen. Mijn lichaam geeft mij heel duidelijk aan dat ik hier niet moet zijn, maar je bent ook met andere mensen die soms even een stukje willen lopen of van andere muziek houden en dan ontkom je er niet aan.

M’n drie mannen brachten me naar Bodyguard Melvin, vanaf daar liepen we naar het festival. De ex militair stapte flink door, proberen met m’n korte pootjes hem bij te benen, maar al snel lukte het niet meer. Had inmiddels wel al wat sportminuten op m’n apple watch. Ook mooi, maar moest m’n lichaam nog een beetje sparen. Ook iets waar ik bang voor was, wat nou als ik het helemaal niet trek zo lang, of door prikkels, of door mijn lichaam. Hubby beloofde me dat hij er dan binnen een half uur zou zijn en me op zou halen. Dit soort dingen vond ik fijn om af te spreken, geeft duidelijkheid.

We waren binnen en wat was het rustig. Het was eigenlijk niet rustig, maar gewoon leeg. Melvin ging even een bodempje leggen. Stukjes biefstuk trouwens, zag er lekker uit! En ik kon op die manier even acclimatiseren. Mensen kijken, paar foto’s maken. Melvin is in Purmerend opgegroeid dus kent een hoop mensen, overal even een praatje maken, handje schudden. Normaal hou ik daar helemaal niet van. Maar ik was goed gemutst en het waren leuke mensen. Al snel kwamen we de 2 buurvrouwen van Melvin tegen en daar zijn we de rest van de dag mee gebleven. Ondanks het 2 hele leuke dames waren, waar ik leuk mee kon praten en mee kon lachen. Wilden ze veel springen in het PartyHardy gedeelte. Hardcore, beuken, veel te harde bass, trillingen, niet mijn plek. Ik wilde geen partypooper zijn, dus ging een paar keer mee. Heb zelfs geprobeerd er te dansen. Maar toen ze echt gingen hakken waren ze me kwijt.

Een paar keer heb ik op het grensgebied gestaan. Tussen PartyHardy en MainStage in, maar dat is niet fijn 2 muziekjes door elkaar. Ineens bedacht ik me ‘Dit is mijn dag, ik moet niet gaan doen wat andere mensen willen, maar wat ik wil’. Dus ik heb gezegd waar ik heen zou gaan en ben gegaan. Eerst wat onwennig, maar daarna ben ik lekker in mijn eentje gaan dansen. Zo hoef ik ook niemand in de gaten te houden. Alleen de cirkel waar ik in dans. Wat wel echt een dikke tegenvaller was, tussen de liedjes door was er een hele langzame opbouw of zelfs nagenoeg stil, dat danst niet lekker. Als je lekker aan het dansen ben wil je door, niet telkens weer stil staan tot het volgende nummer zo ver is dat er weer gedanst kan worden.

Toen we weer met z’n vieren waren zei de ene buurvrouw dat ik zo goed voorbereid was. Ja natuurlijk, ik ben een autist. Alle scenario’s had ik thuis al afgespeeld. Ik had kauwgom mee, een haarspeldje, m’n zonnebril, labello, ga zo maar door. Ja ik was voorbereid. Zij was het type die niet teveel overal over nadacht, gewoon maar deed en zien waar het schip zou stranden. Soms vind ik zulke mensen heel dom. Je moet wel nadenken voor je iets doet, je moet toch wel voorbereid zijn. Mijn auti brain kan daar niet mee omgaan. Maar bij haar vond ik het wel leuk, ik moest een beetje aan mezelf denken (toen ik een stuk jonger was). Zoveel vrijer en minder in het hoofd. Ik merkte ook dat ik mezelf de hele tijd aan het analyseren was. Hoe voel ik me nu? Vind ik deze muziek fijn? Heb ik zin om te dansen of moet ik even rustig aan doen? Zo niet ideaal, wilde juist even niet al die chaos en vragen in m’n hoofd, maar helaas.

Wat ik altijd zo leuk aan een festival vind, of de aantal waar ik ben geweest. De mensen zijn zo vrolijk en open. Iedereen praat en danst met elkaar. Er wordt niet gevochten. Als je tegen elkaar aan loopt zeg je sorry. Een hele fijne sfeer. Er was ook een vrouw die er niet helemaal tussenhoorde. Ze stond toevallig naast ons. Een man had net drinken gehaald en waar al het drinken op stond gooide hij op de grond. Hij ging net tegen haar aan. Venijdig pakte ze het op en gooide het hard tegen hem aan. Je had d’r hoofd moeten zien. De man was gelukkig wel vrolijk, draaide zich om en zei sorry. Zo alles was weer opgelost.

Er was ook nog een meid die onderuit ging. Man wat was dat grappig. Niet om mensen uit te lachen, ook wel een beetje dan. Ze was helemaal van de wereld, dat was duidelijk te zien en wilde op het uiterste randje van een lange bank gaan zitten. Waar verder niemand op zat. Op het moment dat we langsliepen ging de bank de lucht in en zij viel ernaast. Ik wilde naar haar toelopen om te helpen, want ik schrok eerst. Maar ze had nergens last van, ze had het volgens mij amper door en het mooiste, ze zat op de grond, naast het bankje, alsof het zo hoorde. Part of the show. Toen moesten we toch wel even lachen.

Om 21:00 uur was het tijd voor mij om te gaan. Wisseling van de wacht. Roy moest naar zijn nachtdienst, dus ik moest thuis zijn voor de kids. Ik ben ontzettend blij dat ik ben gegaan en dat ik heerlijk heb kunnen dansen! De tijdslimiet maakte het iets minder vrij. Merkte dat ik veel op m’n horloge keek en hoe later het werd hoe meer ik het gevoel had dat het bijna voorbij was en nog flink MOEST dansen. Zal je net zien dat Freddy Moreira een paar meiden uitkiest om een wedstrijdje twerken op het podium te houden. Zet de muziek gewoon aan, ik wil gewoon dansen.

Door deze geslaagde dag is toch wel een beetje een balletje gaan rollen, want we gaan volgend jaar naar Mysterland! M’n eerste Mysteryland! Ik heb er nu al ontzettend veel zin in!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.