Waarom wil ik hier weg?

Mijn man vroeg aan me waarom er zo’n spoed bij zit dat ik wil verhuizen, dat het lijkt alsof ik nu ineens echt alles hier vreselijk vind. Hij heeft gelijk, het komt ook een beetje vreemd over. Vier jaar geleden zei ik nog dat ik hier pas op z’n vroegst weg wilde als onze jongens klaar waren op de basisschool. Nu wil ik het liefst vandaag nog verhuizen. Waar ligt dat aan?

Laat ik beginnen met de basisschool in ons dorp. Toen we hier kwamen wonen waren ze de school nog aan het bouwen. Top locatie, lekker rustig tussen de weilanden. Als je bij ons huis (direct) het parkje in loopt en door loopt tot het einde kom je uit bij de tuin van de basisschool. Geen stoplichten, geen auto’s. Ik was hier erg blij mee. We hebben een vrij ruime eengezinswoning in een kindvriendelijke buurt. Dus dan konden de kids later met hun vriendjes en vriendinnetjes naar school. Samen buiten spelen. Ik zag het allemaal helemaal voor me. BOEM daar kwam de 1e diagnose AutismeSpectrumStoornis. Mason is (helaas) niet een kind die samen kan spelen. Ook lang geen behoefte aan gehad. Inmiddels heeft hij wel wat interesse en wordt aan gewerkt. Maar zelf buiten spelen zit er niet in, er moet altijd toezicht gehouden worden. En de tuin waar wij eerst zo blij mee waren, overprikkelt hem. Er staat een speelhuisje, trampoline en een water/zandtafel. De ene keer staat er een step en dan weer een tractor. Het is te veel in een te kleine tuin. Inmiddels weten we dat de school hier in het dorp ook niet voldoet aan wat Dustin nodig heeft op school. Dus de oh zo mooie basisschool, lekker rustig tussen de weilanden, zo door het parkje naar toe te lopen is geen pluspunt meer. Sterker nog, nu de kindjes in de straat die daar naar school gaan en voor de deur spelen maakt het alleen maar duidelijker dat wij ‘anders’ zijn en ‘anders’ leven.

Wij trekken ons bijvoorbeeld tussen de middag even terug. Dustin gaat slapen. Mason ligt in het donker in bed te ontprikkelen op z’n iPad. Mama ligt in het donker op zolder te ontprikkelen, liefst slapen. Papa is meestal beneden bezig en aan het genieten van de rust. Als hij nachtdiensten heeft slaapt hij overdags. Ons huis is dus stil. Andere huizen hier in het gezellige hofje niet. De dreumes van de buren huilt veel en ze laten de tuindeuren het liefst altijd open, de hond van de overburen blaft om alles bij de voordeur beweegt (wat recht tegenover onze tuin en alle slaapkamerramen is), de buurman daarnaast zaagt graag 18 bomen per week in kleine stukjes voor de kachel, het eeuwige verbouwen en ga zo maar door. Heel veel geluidsoverlast dus. Het zijn allemaal normale geluiden, als in iedereen heeft dit waarschijnlijk als je in een woonwijk of dicht bij elkaar woont. We kunnen er dus niet over gaan klagen. We moeten er mee leven of weggaan. Er mee leren leven doen we inmiddels al een aantal jaar en het lukt vooral mij niet erg goed, dus ik kies voor weggaan.

Wat met de jaren ook duidelijk is geworden is dat we vooral op onszelf aangewezen zijn. Niet om zielig te doen, maar wij hebben geen vangnet, geen oppasopa’s of oma’s, een buurvrouw die op let. We hoeven daarom niet hier of in de buurt te blijven. Maar dit betekend ook dat ons gezin de ruimte nodig heeft om te kunnen terug trekken, waar we juist gezellig samen kunnen zijn en waar we ons kunnen ontplooien. Denk aan een moestuin, een ruimte waar je creatief kan zijn, een kamer met verschillende muziekinstrumenten. Je kan het zo gek niet bedenken, alles is mogelijk, als je maar ruimte hebt.

De meeste afspraken die er zijn heb ik en die zijn grotendeels thuis, de rest van de tijd ben ik: thuis. Mason gaat naar zijn behandelgroep en verder is hij altijd thuis. Buitenshuis raakt hij enorm snel overprikkelt. Wij willen liever dat hij zo min mogelijk overprikkelt is zodat hij ‘in het groen’ blijft en kan blijven leren op De Blauwe Zon. Dustin is op school of thuis, ik kan mezelf niet opsplitsen. En papa werkt ploegendiensten, werkt of slaapt op de momenten dat wij vol actie zijn. De tijd die hij vrij is, kan ik hem heel goed met de kinderen of in het huishouden gebruiken, dus veel tijd voor activiteiten buiten het huis blijft er niet over voor hem.

Wij hadden opgeschreven wat belangrijke eisen waren aan ons volgende en misschien wel laatste huis. Een grote tuin stond bovenaan de lijst. Niet omdat wij zo van tuinieren houden, maar daar gaan we weer: zodat we ruimte hebben. De kinderen kunnen rennen en met hun kleine fietsjes over het erf rijden. We willen ontzettend graag een speeltuintje voor ze maken. Zodat ze zichzelf kunnen zijn en wij met een goed hek, gerust kunnen zitten in plaats van altijd maar op je hoede zijn of er niet één van doorgaat, er miscommunicatie tussen de kids is of iemand zich bezeert omdat er niet goed ingeschat kon worden of het veilig genoeg was. Het lijkt me zo fijn om gewoon relaxed op een tuinstoel met een koel drankje naar m’n kinderen te kijken terwijl ze in onze tuin aan het spelen zijn. Waar alles door ons veilig gemaakt is.

Dit toestel staat hoog op m’n wishlist ❤️

De reden waarom we ook een grote tuin willen hebben is omdat de kans zeer groot is dat Mason niet zelfstandig kan wonen. Dat is niet leuk om te zeggen, maar het is beter om realistisch te blijven. Ergens anders met 24/7 toezicht zou ik niet willen voor onze jongen. Hij heeft veel knuffels en liefde nodig om de dag door te komen, dat geef ik hem liever zelf. Met een mantelzorgwoning in de tuin kan hij toch zelfstandig wonen, maar ook veilig thuis zijn terwijl ik hem zal blijven verzorgen.

Er waren natuurlijk veel meer dingen, zoals een aparte eetkamer. Zodat we kunnen eten zonder afleidingen. Een speelkamer, zodat de slaapkamers rustiger blijven, het speelgoed uit de woonkamer is en waar we alles echt kunnen uitstallen. Een plek waar je met van alles kan spelen als daar behoefte naar is en wordt het teveel, wat snel kan gebeuren in ons gezin, dan trekken we de deur dicht en zijn we weer terug in een rustigere kamer. Een aparte kamer waar ik me kan terugtrekken. Deels kantoor, deels jungle. Ik wil een goeie pc, met al m’n administratiezooi in kasten. Een goeie plek om te bloggen. Maar ook waar ik met m’n plantjes bezig kan zijn. Stekken, verpotten. En ik kan het allemaal laten staan, omdat de kamer verboden voor de kids is. 😉 Een plek waar Roy lekker kan rommelen, met wat hij dan ook maar wilt. Een garage/mancave.

Ik kijk hier zo naar uit. Ik kan echt niet meer wachten. Daarom wil ik vandaag nog verhuizen.

En ja ik begrijp met ons budget en lange eisenlijst dat we geen huis kunnen kopen waar we zo onze spullen neer kunnen zetten, maar dat hoort erbij. Dit is het huis waar we oud worden, waar onze kinderen volwassen worden. Dus iedere centimeter zal worden aangepast naar hoe wij dat willen. Dat hoeft niet allemaal meteen, sterker nog dat kunnen we niet eens allemaal betalen. We zijn niet zo handig, dus zullen veel uit moeten besteden en dat kost helaas veel extra geld, daar moet dus ook rekening mee gehouden worden. We gaan dus niet in een sleurhut in de tuin wonen voor een jaar of 5 tot het huis af is, maar kamperen in het huis is wel acceptabel. Dat hoort erbij. Is ingecalculeerd en heb ik geen moeite mee.

Ik vind het ook een fijn idee om dit als gezin te doen. Gaat het sneller of is het handig met kids? Nee zeker niet. Maar we werken met z’n 4en aan onze toekomst. Hoe ziet dit er in de praktijk uit? Het grootste gedeelte van de werkzaamheden zullen zijn wanneer de jongens op behandelgroep en school zijn. Ik zal mijn afspraken tot een mininum brengen, dat vind ik erg fijn, dan kan ik helemaal in mijn project kruipen. De jongens zouden met kleine dingetjes kunnen helpen, zo heeft Dustin van de week samen met papa (een gedeelte) van de balkonplanken geverfd. Maar ze zullen zich bijvoorbeeld ook moeten vermaken in de tuin. Terwijl papa boven de slaapkamers maakt en mama het schilderwerk buiten aanpakt kunnen zij lekker los gaan op de trampoline of in een klimrek. We doen het als gezin voor ons gezin. ❤️

We zijn inmiddels al bijna een jaar aan het bezichtigen. De woningmarkt is absurd. Er wordt zoveel overboden. Je kan bij de vraagprijs gerust 50.000€ optellen. Er zijn een paar huizen geweest die bij bezichtigen meteen afvielen, een paar waar we een bod hebben gedaan ookal was het niet 100% wat we wilden en zelfs twee huizen waar we echt heel erg van baalden dat ons bod niet het winnende bod was. Maar nu heb ik een huis gevonden.. oh oh.. daar wil ik zo graag wonen. Vrijdag gaan we bezichtigen. Duim je met ons mee dat het ons dit keer lukt?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.