Auti-club

In maart ben ik begonnen met Psycho Educatie bij Centrum Autisme. Iets waar ik lang naar uit heb gekeken. Ik heb dit jaren eerder al eens gehad, maar dan voor mensen met AD(H)D. De informatie die ik er kreeg was niet echt verrassend, maar de gesprekken die we hadden waren waardevol. We deelden verhalen met elkaar om elkaar tips te kunnen geven of ook gewoon om even te ventileren. Ik heb er zelfs een lieve en ook knettergekke vriendin aan overgehouden. Dit had ik zo nodig, maar dan voor mensen met Autisme(spectrumstoornis).

Zoals altijd begon het met veel spanning: wat moet ik verwachten, wie gaan er komen, zijn ze wel aardig, wat moet ik aan, hoe moet ik me gedragen etc etc.

Wat ik aan moest daar heb ik goed over nagedacht. Een groot onderdeel van de ‘nieuwe ik’ creëren is naar Psycho Educatie gaan, leren hoe ik in elkaar zit en daar mee om leren te gaan. Ik kan er maar beter meteen mee beginnen. Ik heb vanuit huis uit geleerd dat je verzorgd de deur uitgaat, een goeie outfit, je haar goed, make up op, je hebt er vast een beeld bij. Mijn moeder ging never ever zonder make up de deur uit. Ik merkte al vrij snel in m’n puberteit dat dat me teveel gedoe was. Een kwastje voor dit, dat spulletje is weer voor dat. Ik vond het wel altijd mooier staan, dus heb periodes gehad dat ik er wel wat aan deed. Bijvoorbeeld alleen mascara en lipgloss (veeeel lipgloss). Toen ik ouder was en ging stappen deed ik mijn best, het kostte veel tijd, maar het hoorde erbij. Ik was toen ook veel meer bezig met wat staat goed en zit mooi. Die tijd is lang geleden. Ik weet inmiddels dat ik helemaal niet van make up, strings of hoge hakken hou. Ik hou ook niet van belachelijk strakke spijkerbroeken of andere knellende dingen. En het moet geen raar stofje zijn wat snel gaat jeuken. Kortom: ik voel me het beste in een goed zittend joggingpak, zonder make up en m’n haar, gewoon gekamd. Dus dat deed ik. Ik kon daardoor niet afgeleid raken van niet lekker zittende kleding of aan elkaar geplakte wimpers. En het allermooiste, niemand heeft er iets over gezegd. Sterker nog, ik denk niet eens dat ze er mee bezig waren. 1-0 voor mij.

Op hoe ik me zou gedragen was ik ook over uit. Ik zou rustig zijn. De kat uit de boom kijken. Autisten zijn er in alle soorten en maten, misschien waren dit wel hele rustige mensen die moeilijk contact maken. En dat kom ik binnen met m’n ADHD no filter grote mond. Dus rustig, niet teveel praten, laat de anderen praten.

Het zou een groep van 6 autisten worden met 2 juffies. Ik kom binnen en ik zie 3 autisten (niet dat ik het aan ze zag, maar ze hadden een naambordje voor staan) en 1 juffie. Stroomstoring. Ik baalde heel erg. Had me er op verheugd. Hoopte ook dat er een moeder bij zou zitten. Verhalen delen, tips geven of beter eigenlijk, ontvangen. Nog voor ik het doorhad had ik het al gezegd. Daar ging ‘niet teveel praten’. Waarschijnlijk iets in de trant van “Konden de anderen niet? Het zou een groep van 6 zijn”. Het juffie gaf geen verklaring en zei dat we de rest van de tijd met dit kleine groepje zouden blijven. Daarna nog 2 kleine dingetjes met het juffie, over het E-Health huiswerk wat bagger werkt en nog iets. Ik was er klaar mee. We kregen de opdracht om degene die naast je zat voor te stellen en daarvoor mochten we even met elkaar praten. Ik had gelukkig een lieve buurvrouw van 54 waar ik het gezellig mee had en weer even kon afkoelen.

Inmiddels zijn we 5 lessen verder. Het is niet zoal het was met de ADHD groep, maar alsnog waardevol. Ik heb de meeste klik met een 53 jarige man. Hij weet sinds begin vorig jaar dat hij ASS heeft, maar zag dat zelf begin van de PE lessen nog niet. Inmiddels wel trouwens. Hij is getrouwd, er is ADHD in het gezin, wellicht ook meer ASS, een 18 jarige geestelijk gehandicapte dochter en hij doet hetzelfde werk als mijn man. We hebben natuurlijk niet helemaal hetzelfde leven, maar er zijn raakvlakken. En het is erg fijn om met elkaar te praten zonder oordeel. Plus hij rookt ook, dus in de pauze en na de les kunnen we in ieder geval kletsen. Tijdens de les mag dat eigenlijk niet, wat begrijpelijk, maar best jammer is.

Al met al is het anders dan ik me had voorgesteld, maar ik ben blij dat ik dit doe. Sterker nog, ik vind het erg jammer dat er nog maar 3 lessen zijn. Had graag nog een tijdje onderdeel van dit groepje willen blijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.